MANİFESTOM

Tek başıma çıktım yola, acizdi mazeretim, anlamsızdı gerçeğim. Yarınlarım vardı benim düştükleri çukurlarından ellerini uzatan gökyüzüne, bulunmayı bekliyorlardı. Buldukça çoğaldım, çoğaldıkça daha da yalnızlaştım. Kim demiş yalnızlık paylaşılmaz diye? Ben yalnızlığı bile paylaştım.

Karanlığa her baktığımda daha çok sevdim ışığı, gözümü her kapadığımda daha çok gördük içimi. Hiçliği sevdikçe sonsuzluğa yaklaştım. Oradaydı işte tüm sırlar ve ben onlar için buradaydım.

Hep yıldızlar kesti önümü, güneşe ulaşmamı engellemek için. Dünya döndükçe güneş daha uzak gibi göründü ilk önce. Farkında değildim bu yandan uzaklaştıkça diğer yandan yaklaştığını ışığının. Işık vurdukça yolum aydınlandı, şimdi daha güçsüz yıldızlar. Yol devam etti ve ben yürüyordum.