2 Yıl boyunca birlikte büyüdüğümüz, parasızlığı, eğlenceyi, patates kızarmasını yani hayatı paylaştığım insandı. Çok şeyi ondan öğrendim. Hayatın bir başka güzel olduğunu, para harcamayı, uzaktan sevmeyi, severken arkadaşça, sakin sevmeyi.. 2 Yıllık maceram bir şölendi. Herşey bir rüya gibiydi.. En çok güvendiğim, uğruna ölebileceğim, yaşama sevincimdi.. Küçük tartışmalarda çıkan ayrılıklarda bile ona öylesine güveniyordum ki, öylesine benimdi ki.. Herkese o artık benim eşim diyebilecek kadar benimdi..

Sonrası öyle tuhaf ki.. Öyle yok ki.. Ayrıldık. Çünkü ayrıydık, ayrı şehirlerdeydik. Sadece büyümüş ve alışmıştık birbirimize. Aşk kalmamıştı. O çoktan fark etmişti bile.. Fark edince ayrılmak için en uygun zamanı bekledi kendince.. Evet onun yapması gerekiyordu.. Ben ayrılsaydım üzülürdü. Tanırım ben onu,  kalbinin her zerrisini bilirim. Daha güçlü duracaktı terk eden kendisi olunca..

Şimdi iki uzak insanız.. Bazen arar sorarım, kaynatırız.. Üzülmemesini isterim ama hep üzerim.. Konu o olunca hep dolar gözlerim.. Özledim..